همکاری مشترک بینالمللی به شرکتها فرصت میدهد تا نسبت به ارتقای مزیت رقابتی و انتقال تکنولوژی جهت افزایش منابع و قابلیتهای سازمانی خود اقدام کنند. سوالات اصلی این پژوهش عبارتند از: 1- چه عواملی در موفقیت همکاری مشترک واحد فناوری داخلی با شرکت خارجی تاثیرگذارند؟ 2- این عوامل چه ارتباطی با یادگیری دارند. جامعه آماری این پژوهش کلیه افرادی که به طور مستقیم در اجرایی ساختن طرح تحقیق و توسعهای شرکت ایران خودرو دخیل بوده است، محسوب میشود. نمونه آماری مناسب بر اساس فرمول نمونهگیری کوکران و انجام تعدیلات لازم در نهایت برابر با 105 نفر تعیین گردید جامعه آماری بالغ بر 250 نفر است که از این تعداد حدود 150 نفر انتخاب شدند و پرسشنامه بین آنها توزیع شد. از این 150 نفر، 105 پرسشنامه در تحلیل نهایی مورد استفاده واقع شد. برای تکمیل ادبیات پژوهش و مبانی تئوریک از روش کتابخانهای و برای گردآوری سایر اطلاعات مورد نیاز در مورد پروژهها از روش میدانی(پرسشنامه و مصاحبه) استفاده شده است. جهت بررسی میزان و نوع ارتباط بین متغیرهای مستقل و متغیر وابسته از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شده است. همچنین نتایج پژوهش نشان میدهد که انتخاب شریک، انگیزه شکل دهی همکاری، نوع کنترل و نفوذ بر شبکه همکاری، تجربه همکاری مشترک و انتظارات طرفین همکاری از جمله عوامل تاثیرگذار در یادگیری همکاری مشترک هستند.
رحمانسرشت، حسین، با شکوه، محمد و پهلوانی قمی، معصومه. (1388). عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو). (e20332). مدیریت بازرگانی، 1(3)، e20332
MLA
رحمانسرشت، حسین، با شکوه، محمد، و پهلوانی قمی، معصومه. "عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)" .e20332 ، مدیریت بازرگانی، 1، 3، 1388، e20332.
HARVARD
رحمانسرشت، حسین، با شکوه، محمد، و پهلوانی قمی، معصومه. (1388). 'عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)'، مدیریت بازرگانی، 1(3), e20332.
CHICAGO
رحمانسرشت، حسین، با شکوه، محمد و پهلوانی قمی، معصومه، "عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)." مدیریت بازرگانی، 1 3 (1388): e20332,
VANCOUVER
رحمانسرشت حسین، با شکوه محمد، پهلوانی قمی معصومه. عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو). مدیریت بازرگانی. 1388;1(3):e20332.