همکاری مشترک بینالمللی به شرکتها فرصت میدهد تا نسبت به ارتقای مزیت رقابتی و انتقال تکنولوژی جهت افزایش منابع و قابلیتهای سازمانی خود اقدام کنند. سوالات اصلی این پژوهش عبارتند از: 1- چه عواملی در موفقیت همکاری مشترک واحد فناوری داخلی با شرکت خارجی تاثیرگذارند؟ 2- این عوامل چه ارتباطی با یادگیری دارند. جامعه آماری این پژوهش کلیه افرادی که به طور مستقیم در اجرایی ساختن طرح تحقیق و توسعهای شرکت ایران خودرو دخیل بوده است، محسوب میشود. نمونه آماری مناسب بر اساس فرمول نمونهگیری کوکران و انجام تعدیلات لازم در نهایت برابر با 105 نفر تعیین گردید جامعه آماری بالغ بر 250 نفر است که از این تعداد حدود 150 نفر انتخاب شدند و پرسشنامه بین آنها توزیع شد. از این 150 نفر، 105 پرسشنامه در تحلیل نهایی مورد استفاده واقع شد. برای تکمیل ادبیات پژوهش و مبانی تئوریک از روش کتابخانهای و برای گردآوری سایر اطلاعات مورد نیاز در مورد پروژهها از روش میدانی(پرسشنامه و مصاحبه) استفاده شده است. جهت بررسی میزان و نوع ارتباط بین متغیرهای مستقل و متغیر وابسته از آزمون همبستگی اسپیرمن استفاده شده است. همچنین نتایج پژوهش نشان میدهد که انتخاب شریک، انگیزه شکل دهی همکاری، نوع کنترل و نفوذ بر شبکه همکاری، تجربه همکاری مشترک و انتظارات طرفین همکاری از جمله عوامل تاثیرگذار در یادگیری همکاری مشترک هستند.
رحمانسرشت,حسین , با شکوه,محمد و پهلوانی قمی,معصومه . (1388). عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو). (e20332). مدیریت بازرگانی, 1(3), e20332
MLA
رحمانسرشت,حسین , , با شکوه,محمد , و پهلوانی قمی,معصومه . "عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)" .e20332 , مدیریت بازرگانی, 1, 3, 1388, e20332.
HARVARD
رحمانسرشت حسین, با شکوه محمد, پهلوانی قمی معصومه. (1388). 'عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)', مدیریت بازرگانی, 1(3), e20332.
CHICAGO
حسین رحمانسرشت, محمد با شکوه و معصومه پهلوانی قمی, "عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو)," مدیریت بازرگانی, 1 3 (1388): e20332,
VANCOUVER
رحمانسرشت حسین, با شکوه محمد, پهلوانی قمی معصومه. عوامل موثر درموفقیت همکاریهای مشترک بینالمللی
(مطالعه موردی مرکز تحقیقات ایران خودرو). مدیریت بازرگانی. 1388;1(3):e20332.